Terapia zajęciowa to jedna z form leczenia i rehabilitacji, również w zakładach psychiatrycznych. Polega ona na wykorzystaniu tkwiącego w każdym człowieku potencjału twórczego dla rozwoju lub wykształcenia się pewnych cech i zachowań, które są w stanie znacznie polepszyć jakość życia chorego. Dodatkowo jest ważnym czynnikiem rehabilitacji społecznej, pozwalając na rozwój takich cech osobowych, które pomogą choremu powrócić do społeczności po zakończeniu leczenia.
Terapia poprzez pracę, twórczość, gry i zabawy znana była już w starożytnym Egipcie. Później Galen zalecał ją jako "najlepszego naturalnego lekarza i podstawę szczęścia człowieka". Dopiero jednak na przełomie XVIII i XIX w. terapia zajęciowa trafiła, za sprawą Francuza dra Pinel`ego, do szpitali psychiatrycznych. W Polsce, mimo wcześniejszych prób, na szerszą skalę wprowadzona ją dopiero po II wojnie.
Zalecona przez lekarza i prowadzona przez wykwalifikowanych terapeutów, może przybierać formy zajęć indywidualnych lub grupowych. Różne mogą być rodzaje zajęć aktywizujących, w zasadzie zależy to tylko od inwencji prowadzącego. Zasady jednak pozostają te same. Chodzi o to, by chorego zainteresować wykonywanymi czynnościami, tak aby wykonywał je dobrowolnie i z przyjemnością. Ważne jest, żeby terapia bazowała na indywidualnych zainteresowaniach, predyspozycjach i możliwościach chorego. Współdziałanie może być ustalone na zasadzie nauczyciel-uczeń, lub na zasadach równorzędności partnerskiej. Tak rozumiana terapia zajęciowa skutkuje zarówno poprawą wewnętrznej samooceny chorego jak i jego wizerunku w społeczności.
Terapia ma wpływ na:
Formy w jakich przeprowadza sie terapię zajęciową w naszej placówce: